పసిపాప మరణవాఞ్మూలం

 









 
ఇదిగో ఇక్కడెవరైనా ఉన్నారా?
నేనెవరని అడుగుతున్నారా?
నాకు ఊరూలేదు పేరూలేదు
పట్టుమని పదిగంటల వయసూ లేదు
ఇప్పుడే నన్నిక్కడెవరో పారేసి పోయారు..

గుడ్డల్ల్లేని నా వంటిని
గుచ్చుతున్నాయి రాళ్ళూ ముళ్ళూ
ఊపిరాడనివ్వడం లేదు నా కొనఊపిరిని
పొదలే చూస్తున్నా చుట్టూ
ఇంకెంతసేపో నిలవదు నా ప్రాణం
రాసుకోండి ఇస్తున్నా మరణ వాఞ్మూలం

"ఆమె కష్టపడి కన్నది మమకారంతో కాదు
అండంగానో పిండంగానో వదిలించుకొనే దారి దొరకక..
ఇక్కడివరకూ తెచ్చింది మానవత్వంతో కాదు
పక్కనెక్కడా నా ఏడుపు వినపడనియ్యని చోటు కనపడక.."

ఓరి దేముడా! శ్వాస ఆగేవరకూ నాకు నోరివ్వు
ఇస్తే అడుగుతా ఈ రాక్షస సమాజాన్ని
విశృంఖలతను వెంబడించి పోయి ప్రేమపాశం
గుడ్డిదైపోతున్నదా?
కర్కశత్త్వపు బండెక్కి ఊరేగి వాత్సల్యం
గడ్డకట్టిపోతున్నదా?
స్వార్ధరక్కసి మంటల్లోపడి అమ్మతనం
ఆవిరయ్యిపోతున్నదా?

తాజా సందడి
____________

టప..టప..టప..టప..
సందేహంగా బయటికి చూస్తే
వచ్చేశామొచ్చేశామంటూ
వడివడిగా వస్తూ కనిపించాయి
వానచినుకులు..

నిజమా కలా అనుకునేలోగా
మట్టివాసనా మల్లెవాసనా కలగలిపి
మోసుకొచ్చి తాకాయి మోవిని
చల్లగాలులు..

ఎగిరిగంతేసి తెరకాస్త తొలగించి చూస్తే
ఉన్నచోటే ఉండి గాలి వేసే తాళానికి
పరవశం తో నాట్యంచేస్తూ కనిపించాయి
పెరటిమొక్కలు..

తడిసి ముద్దవుతున్నా లెక్కలేదు వాటికి
ఇన్నాళ్ళూ గదివదిలి రాలేని
నిస్సహాయతకి స్వస్తి చెప్పి
ఇక నీపనిలేదని స్విచ్చాఫ్ చెయ్యగానే
'అంతేలే' అని నీల్గుతూ ముడుచుకున్నాయి
ఏసీ రెక్కలు..

గదిలోంచి బాల్కనీలోకొచ్చిచూస్తే
నెలరోజులుగా మూతపడ్డ నోర్లు విప్పి
గానకచేరీ చేస్తూ కనిపించాయి
గువ్వపిట్టలు..

మెల్లమెల్లగా అయిందది జుగల్బందీ
కిచ..కిచ..కిచ..కిచ..
కూ..కూ..కూ..కూ..
పుయ్..పుయ్..పుయ్..పుయ్..

తలొక్కసారి పైకెత్తిచూస్తే
ముసిముసినవ్వులు చిందిస్తూ
మెరుపు రేఖలనంకరించుకుంటూ
ఉరుము భేరిగ సందడిచేస్తూ
గడిచిందొక వేడి పీడకలయన్నట్లు
ఆనందబాష్పాలు కురిపిస్తున్నట్లనిపించాయి
నీలిమేఘాలు..

ప్రేమంటే?

ప్రేమంటే ఏంటో
నాకైతే ఏం తెలియదు
తొలిసారి అతన్నిచూసినపుడు
ఒంటిలోని అణువులన్నీ
కదలడం మర్చిపోయాయి ఒక్క గుండెతప్ప
అక్కడ నా హృదయం దేన్నో స్రవించింది
బహుశా దేనికో ప్రసవం జరిగింది
మరి అదేంటో నాకైతే ఏమీ తెలియదు!

కళ్ళునాలుగు కలిసినపుడూ
తలపు మదిలో కదిలినపుడూ
గొంతు గుండెను తాకినపుడూ
అలా అపుడపుడూ..ఎప్పుడూ..
శ్వాసతో పాటూ ఇంకో చర్యేదో జరుగుతోంది
రక్తంతో పాటూ ఇంకోటేదో ప్రసరిస్తోంది
ఏమవుతుందో ఏమో
నాకైతే ఏమీ తెలియదు 

నాచేతిని ఒకచేత బంధించి
ఎదపై వాలినతలనొకచేత స్పృశించి
తమకపు కన్నుల సాక్షిగా నుదుటిని చుంబించి
అతడువేసిన విశ్వాసముద్ర
మనసున పలికించిందొక రాగం
బ్రతుకున కలిగించిందొక యోగం
ఏం మాయో అది
నాకైతే ఏమీ తెలియదు

ఇష్టాలూ కోరికలూ తాత్కాలికం
కలవడం విడిపోవడం యాదృశ్చికం
ఇవీ లోకుల నిర్వచనాలు
కానీ నాకనుభవమైంది ఇంకోలా
ఇష్టమంటే  చివరిశ్వాసను అంటిపెట్టుకోవడం
విడిపోవడమంటే గుండెవిరిగి శరీరం నుండి వేరవడం
మరి ఎందుకో
నాకైతే ఏమీ తెలియదు

గడ్డకట్టిన అనుభూతుల పొరల్లోకి 
ఏస్మృతో చొచ్చుకుపోయి చీల్చినపుడు
దొర్లేవి జ్ఞాపకాల దొంతరలే అయినా
పొంగిపొర్లేవి కన్నీటి ప్రవాహాలు
వరదపాలయిన హృదయం..
బద్దలవుతుందనుకునేలోపల ఏశక్తో
లాగి నన్ను బయటపడేస్తోంది
అంతమవుదామనుకునేలోపల ఏ ఆశో
మళ్ళీ నన్ను బతికిస్తోంది
ఆ ఆశకు పేరేంటో
నాకైతే ఏమీ తెలియదు

తాజాస్మృతి

చచ్చిబతుకుతుంటాను నేను
నీరూపం..
వచ్చి వచ్చి నా కలవాకిలి తట్టి వెళ్ళినపుడల్లా

ఒక్కడుగు వెనక్కి వేస్తే అయ్యావు
నువ్వు మాయం..
అక్కడ్నించెన్నడుగులు ముందుకేసినా
మళ్ళీ కనపడలేదు అదేమి చోద్యం?

పచ్చిపుండవుతుంటుంది 
నా హృదయం..
గుచ్చి గుచ్చి జ్ఞాపకాల్ని తవ్వినపుడల్లా

తడిసిన నా పెదవులు నిన్నెంత కవ్వించాయో
ఆరహస్యం..
బట్టబయలు చేసింది మరుక్షణమే
తమకంతో నీ అధరద్వయం!

పిచ్చిదాన్నవుతుంటాను నేను
మన ప్రేమకుసుమం..
విచ్చివిచ్చి నాయెదతోటలో పూసినప్ప్పుడల్లా

మరుపు సహజమని ఎవరన్నారు?
అంతా అబధ్ధం..
ప్రత్యామ్నాయ ప్రవాహంలో ఎన్నిసార్లు పడిలేచినా
తాజాగా నామదినిండా మళ్ళీ నువ్వే సిధ్ధం!

నిశ్శబ్ద నిశీధి

 
 

                                                ఎప్పటిలాగే ఈయేడూ వచ్చిందేమో ఉగాది

నాముక్కును చేరుతోంది మామిడిపిందెల వేపపూతల వాసన
నాగుండెగదిలో ఘనీభవించిన
అనుభూతుల సారాలు కరిగి పొరలుపొరలుగా
జారుతున్నాయిపుడు జ్ఞాపకాలుగా..

ఆటలు పాటలు అమ్మ లాలనలు
కధలూ కబుర్లు నాన్న ఆలనలు
ప్రతిదినమూ సంబరమే అల్లరేమొ అంబరమే
ముసుగేలేని పసితనం మాయలే యెరుగని బాల్యం
నాకప్పుడేరుచీ తెలీదు ఒక్క తీపితప్ప

ఉలుకులు కులుకులు సిగ్గుసింగారాలు
బిగిసిన పరువాలు బింకపు బిడియాలు
వళ్ళంతా వయ్యారమే అనువణువూ పులకరమే
ఎల్లలులేని ఆనందం తిరుగేలేని తారంగం
అది వగరుపొగరుల యవ్వనపర్వం

ప్రణయం పరిణయం అతనితో అనుబంధం
ఇద్దరివీ ఒక్కటైన ఆశలు ఆశయాలు
ప్రతిరేయీ పరవశమే ప్రకృతితో సహవాసమే
అనురాగం అంకురించిన తరుణం..
ఒక్కరిద్దరవడం తరుణికది నిజంగా ఒకవరం
ఊహలన్నీ మధురమే అయినా నోట పులుపు తగిలితేనే పులకరం

ఇల్లు పిల్లలు ఇష్టంతోనే చాకిరీలు
ఉరుకులు పరుగులు ఉద్యోగాలు ఊడిగాలు
ఎక్కువైతే ఇబ్బందే తక్కువైనా తగువే
అలవాటయిన భారం అలసటపైనే మమకారం
చిరునవ్వు మోముతో చమటోడ్చిన సమయం
చప్పదనం కనపడనివ్వని ఉప్పదనపు జీవనం

విభేదాలు వేదనలు కష్టాలతో కాపురాలు
రుగ్మతలు రోదనలు కన్నీళ్ళకు స్వాగతాలు
అడుగడుగూ యాతనయే పతనానికి ఎదురీతయే
వేదాంతయోగం వైరాగ్యకాలం
అంతర్మధనం అవలోకనం కారం కారం జీవనభారం

ఆజ్ఞాపకాల ప్రవాహాన్నాపుతూ దరిచేరిందొక సందడి
నా నోరు తెరిచి పోసారెవరో షడ్రుచుల పచ్చడి
ఇదేమిటి? ఆరు రుచులూ తెలియడం లేదేమిటి?
ఏ ఆర్భాటం ఆనందం దరిచేరని ఈ వృధ్ధాశ్రమంలో
నాలాంటి శుష్కించిన దేహాలు సంచరించు ఈ నిశ్శబ్ద నిశీధిలో
తెలిసేది ఒక్క రుచే..
చేదు..చేదు..చేదు మాత్రమే !

సరోగేట్ మదర్.. మరో గ్రేట్ మదర్!!

బీజం ఎవరిదో..ఫలం ఎవరికో..
అయినా..ఓ జీవి అంకురార్పణకు
సన్నధ్ధమవుతున్నావు నిశ్చయంగా..నిశ్చలంగా..

అండం నీది కాదు..పుట్టేది నీకోసం కాదు..
అయినా..నీ రక్తమాంసాలను ఆహారంగా ఇచ్చేందుకు
సంసిధ్ధమవుతున్నావు ఆర్తిగా..ఆనందంగా..

ప్రేమ ఎవరికో..వాత్సల్యం ఎవరిదో..
అయినా..నీ కణకణాన్నీ కరిగించి ఇచ్చేందుకు
పూనుకుంటున్నావు ప్రేమగా..పరవశంగా..

నీ ఒడి నిండదు..నీ కల పండదు..
అయినా..పెరుగుతున్న నీ ఉదరభారాన్ని
సంతోషంగా మోస్తూ ఉన్నావు
చిన్నారికదలికలకు మురుస్తూ ఉన్నావు
చిత్రంగా..చిద్విలాసంగా..

నీ బిడ్డ కాదు..నీ కళ్లెదుట పెరిగేది లేదు
అయినా..భూమిపై పడేందుకు నీ కడుపు చీల్చుకువచ్చే
ఆప్రాణాంతక క్షణాలను పంటిబిగువున భరిస్తూ ఉన్నావు
నిర్భయంగా..ధ్యేయంగా..

ఎవరి వారసుడో..తలకొరివి పెట్టేది ఎవరికో..
అయినా..మరణానికి సైతం నువు సిధ్ధపడి
ఆ పసికందుకి జన్మనిస్తున్నావు

నువుపడుతున్న నరకయాతన
ఒక స్త్రీమూర్తి ఒడి నింపాలన్న తపన

స్త్రీ జాతి సహనానికి సరియైన అర్ధంలా
ఆడజన్మ ఔన్నత్యానికి నిజమైన నిదర్శనంలా
హద్దేలేని త్యాగానికి మరో రూపంలా
ఓ ప్రతీకగా నువు నిలుస్తున్నావు
అందుకే..
సరోగ్రేట్ మదర్ అని పిలువబడుతున్న నీవు
మరో గ్రేట్ మదర్ వి !

ప్రేమతత్వం

ప్రేమ ప్రేమంటారు
ప్రేమిస్తే తప్పేమిటంటారు 
గొంతుదాక మునిగాక
ఆకలుండదు దాహముండదంటారు 


ఎక్కువైతే ఊపిరాడదు
తక్కువైతే ఉండబట్టదు
లోతులన్ని తెలిసేదాక 
నిలువనీయదు నిదురపట్టదు 


ప్రేమే లోకమంటారు
ప్రేమలేక శూన్యమంటారు
కోరినంత దొరికాక
ఇదేనా ఇంతేనా అంటారు

అబ్బురాలు-అద్భుతాలు

 అబ్బురాలు-అద్భుతాలు

మౌనంగా పెరిగే మొక్కా
ముచ్చటగా వికసించే పువ్వూ
వెలుగుతూ ఎగిరే మిణుగురూ
గుంభనంగా గూడు కట్టే పక్షీ
మట్టిముద్ద దొర్లించుకెళ్లే పురుగూ
పలికే చిలకా పాడే కోయిలా
పండే చేనూ పండ్లిచ్చే చెట్టూ
అనునిత్యం గోచరించు అబ్బురాలు


విశాల వినీల ఆకాశం
గంభీరాకార మహాసాగరం
ఠంచనుగా వచ్చెళ్లిపోయే సూర్యచంద్రులూ
నిధులెన్నో దాచుకున్న నేలా
లేకుంటే ఏంటన్నది ఊహించలేని నిప్పూ నీరూ ఉప్పూ 
అన్నాదులను పండిచి ఇచ్చే మట్టీ
ప్రవహించే నీరూ పడిలేచే కెరటం
కదిలే మేఘం కురిసే వర్షం
అగుపిస్తూ అంతుచిక్కని అద్భుతాలు    

తెర

తెర

తెర లేచింది
సినిమా మొదలయ్యింది

ప్రేమ అనుబంధం
పంచుకోడాలూ పెంచుకోడాలూ
ఆహ్లాదభరితం
కొంతసేపు...


స్నేహం బంధుత్త్వం
కలవడాలూ కనుమరుగవడాలూ
సహజాతిసహజం 
మరికొంతసేపు..


అనుభవం అవగతం
పశ్చాత్తాపాలూ ప్రాయశ్చిత్తాలూ
అంతర్మధనం
ఇంకాస్తసేపు...


వేదంతం వైరాగ్యం
ఉపదేశాలూ ఉపశమనాలూ
ఆత్మావలోకనం
మిగిలున్నంతసేపు ...


సినిమా అయిపోయింది 
తెరపడింది!!

సహజానందం

సహజానందం

ఇంట్లో అంతా సినిమాకెళ్లారు
ఎప్పుడో తారలాడిన ఆటను
తెరమీద బొమ్మలుగా చూడ్డానికి.
ఇంట్లో ఎందుకని తోటలోకి మార్చా వాలుకుర్చీని.
 
పువ్వుపువ్వునీ ముచ్చటగా పలకరిస్తూ
రెక్కలను పొందిగ్గా కదిలిస్తూ 
నాట్యం చేసె సీతాకోకచిలకలూ

ఆ చెట్టుకు ఈ చెట్టుకు వంతెన వేస్తూ  
ఘుమ్మని రాగాలు తీస్తూ
ఆక్కడొక కాలూ ఇక్కడొక కాలూ  
వేస్తూ తిరిగే గండుతుమ్మెదలూ

అపుడపుడూ నిర్భయంగా పరిగెత్తుకొచ్చి వాలి
ఏదోటి ముక్కున దక్కించుకున్నాక
భయంగా తుర్రున పారిపోయే జంటపిట్టలూ

నాకు చూపించాయి ఓ అద్భుతమైన సినిమా
ఆహ్లాదకరమైన, సహజమైన సినిమా !

అందం

ఆమెకన్నూముక్కూ
అంగాంగం సొగసైనవి
పలువరసా మేనిచాయా నిగారైనవి
పెట్టెల్లోవీ సీసాల్లోవీ
ఆమె వంటిమీదకెక్కాయి
ముస్తాబదిరింది
అయినా..
ఆమె అనాకారే
ముఖాన మచ్చుకైనా
నవ్వులేదు మరి!

ఫ్రీ రిజర్వేషన్

ఆ బండిలో
అందరికీ బెర్తులు ఫ్రీనే
ముందే..మీరడక్కుండానే
రిజర్వు అయిపోతాయి
ఎవరికివారు చేసుకోనక్కరలేని
రిజర్వేషను ఇదొక్కటే
అప్పుడప్పుడు తత్కాల్ ఆఫర్
కూడా వుంటుంది
బెర్తులు బానే ఉంటాయండోయ్
ఎంచక్కా పూలుచల్లబడి
అత్తరు పూయబడి
అగరొత్తుల పరిమళమద్దబడి
ఆ మాత్రం సోకు ఉండొద్దూ
బండిపేరు
మరణం మరి!

అందని తీరం

తీరంలో నిలబడి నీవు
కనపడుతూనే ఉన్నావు
పయనం నీవైపే అయినా
ఎందుకో..
ఈదినకొద్దీ
పెరుగుతోంది
దూరం !
ఈదిఈది అలసిన మనసు
ఆలోచనలో పడింది
కారణమేమయి ఉంటుందని
స్థిమితపడి చూస్తే
తెలిసొచ్చింది
అత్యాశదని
లోపం! 

కవి

 

నీ
హృదయం మెత్తని పూవుల పరుపు 
ఊహలు వెచ్చని ఉదయపు వెలుగు 
నువు సున్నితమై, సృజనవై 
ఒక స్పందనవై, స్ఫూర్తివై 
నీలో కోటిభావాలు పల్లవించగా 
అనంతమైన ఆలోచనల 
జలధివై భావోజ్వలితవై 
భాసిల్లు 
ఉషోదయానివి ! 

నీ
కవితాకౌశలపు ధారలతో
తడారిన రససీమలను
తడుముతూ తడుపుతూ
దాహం చల్లారుస్తూ
హృదయం చెమ్మెక్కిస్తూ
నిరంతర ప్రావాహమై
కదలిపోవు
కావ్యఝరివి !

నీ
చూపు సాంఘిక సమస్యలవైపు
ఆలోచన బాధిత అన్నార్తుల కొరకు
నువు కసివై క్రోధానివై
ఒక ప్రయోజనమై పరిష్కారమై 
నీ మహామేధస్సు విస్తృతించగా 
కదంతొక్కు కవనతేజమై
ఉరకలేయు 
ఉద్యమానివి !

....కవివి ! !

నిరీక్షణ

ప్రియా!
ఇక్కడే ఉన్నా
నువ్వొదిలినచోటే
లోతెరుగని అగాధపు అడుగున
అంటిపెట్టుకునే కూర్చున్నా
కనీకనిపించని సూర్యుని వెలుగులో
నీ కదలిక నీడలు కనపడునేమోనని
వినీవినిపించని గాలిసవ్వడి తోడై
నీ అడుగుల అలికిడి వినపడునేమోనని
ఒడలంతా కనులై
మనసంతా నీవై  
ఎదురుతెన్నులే ఊపిరై 
వేచియున్నా.. చకోరినై.. 
ప్రేమకై..
నీకై !

ఊహల ఊయల

మరులు రేపు హృదయడోలలు పెదవిదాటక ఆగిపోవగ

హాయిగొలుపు గిలిగింతలు పైకి తెలుపక ఆగిపోవగ

ఈ మౌనమెంత బాగుందో!

ప్రేమపలుకుల తేనెరాగాలు క్షణమైనను మరువక తలపించగ

వలపుతలపుల సుస్వరనాదాలు ఒకటైనను వదలక వినిపించగ

ఈ నిశ్శబ్దమెంత బాగుందో!

ఊహలల్లిన ప్రణయసీమల ప్రతిక్షణమూ నాదవ్వగ

గుండెగుడిలో పదిలమైనీవు అనుక్షణమూ తోడుండగ 

ఈ ఏకాంతమెంత బాగుందో!

వృధా తపస్సు

కట్టుబాట్లు పాషాణాలై
నలిగిచచ్చిన ప్రేమ
మిగిలించింది 
శిలాజపు జ్ఞాపకం 
వెదికి పట్టుకున్నావు సరే,
ఏం చేసుకుంటావు?
పగిలిన గుండెకు
సాక్షిగా ఎండిన రక్తపు చారికలూ
ఇంకిన కండ్లకు 
తోడుగా చూపుకందని కోరికలూ
మోడువారిన వృక్షానివి
పచ్చని భ్రమల కొమ్మలు వేళ్లాడేసుకు
ఎంతసేపు నిలబడతావు?

కొయ్యగుఱ్రపు స్వారీ

 

దేశాభ్యుదయం ఆశిస్తున్నారా?
సభలూ సదస్సులూ
ప్రసంగాలూ ప్రబోధాలూ
ఎన్నిచేసి ఏంలాభం?
కొయ్యగుఱ్రపు స్వారీ!
ఇంచైనా కదలని ఆశయం
ఎక్కండి అసలైన అశ్వాన్ని
దూసుకెళ్లండి సమస్యల వనంలోకి
వెతికిపట్టండి పరిష్కార ఫలాల్ని 

గుడిదేముడి కష్టాలు

గుళ్లో దేముడికెన్ని కష్టాలో..

ఒకరికంటె ఒకరు ముందంటూ
తోసుకుంటు తొక్కుకుంటు దూసుకెళ్లే
కిక్కిరిసిన భక్తజనసందోహంలో
కుక్కబడి, నొక్కబడి, నలపబడి
సమర్పించబడిన దుర్గంధపు పూమాలల
భారంతో ఊపిరాడక..

ఒకరికంటె ఒకరు ఎక్కువంటూ
వందలు వేలంటు వెలిగించి పేర్చిన
జ్యోతుల కాంతుల వేడి సెగలలో
హారతుల మంటల నల్లని పొగల
ధూపంతో చూపుకానక..

క్షణమైన గడువీయక టపటపమంటూ
సాగే తొక్కిసలాటల చిత్తడి చర్యలో
కొబ్బరి పగుళ్ల మోతలలో
మరుగునపడిన భక్తి సంకీర్తనల
మాధుర్యం చెవిన పడక...

ఆ స్వామి పడే పాట్లు ఎన్నని!

కానీ..ఆ స్వామి ప్రశాంతంగా ఉన్నాడొక చోట
నిర్మలమైన మనస్సుమాలతో అలంకరించబడుతూ
నిశ్చలమైన బుధ్ది జ్యోతితో దర్శించబడుతూ
నిశ్శబ్దమైన హృదయ గానంతో కీర్తించబడుతూ

నిజమైన భక్తుని గుండె గుడిలో!

అద్భుత నిధి

( మినీ కవిత)


మానవ మస్తిష్కం
మహా సముద్రం
మంచిముత్యాలూ
మణి మాణిక్యాలూ
వెతికి ఏరి
పోగుచేసుకోవడమే
మనిషి పని !